بين امر و نهى معناى طلب مىباشد و علّت دلالت نهى بر تكرار همين معناى طلب است پس امر نيز چون واجد معناى طلب است بايد دلالت بر تكرار نمايد .
و توضيح دليل سوّم چنين مىباشد :
امر دلالت بر نهى از ضدّ مأمور به دارد چنانچه وقتى مىگويند :
حرّك معنايش آنست كه لا تسكن يعنى سكون را اختيار نكن پس امر به حركت مساوى با نهى از ضدّ آن يعنى سكون مىباشد .
و چنانچه گفتيم نهى دلالت بر تكرار و استمرار ترك دارد پس امر كه به معناى آن است نيز بايد بر تكرار و استمرار فعل دلالت نمايد .
قوله : انّه لو لم يكن للتّكرار الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد و ضمير در « لم يكن » به امر عود مىكند .
قوله : و قد تكرّرا : كلمه « واو » به معناى حاليه بوده و ضمير تثنيه در « تكرّرا » به صوم و صلاة راجع است .
قوله : قياسا عليه : ضمير در « عليه » به نهى عود مىكند .
قوله : بجامع اشتراكهما فى الدّلالة على الطّلب : كلمه « بجامع » جار و مجرور ، متعلّق است به « قياسا » و ضمير در « اشتراكهما » به امر و نهى راجع است .
متن : و الجواب عن الاوّل :
المنع من الملازمة ، اذ لعلّ التّكرار انّما يفهم من دليل آخر .
سلّمنا ، لكنّه معارض بالحجّ فانّه قد امر به و لا تكرار .
تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — صفحة 285
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨٥