فانّه سبحانه ذمّهم على مخالفتهم الامر و لو لا انّه للوجوب لم يتوجّه الذّمّ . و قد اعترض : اوّلا : بمنع كون الذّمّ على ترك المأمور به بل على تكذيب الرّسل فى التّبليغ بدليل قوله تعالى : فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ . * و ثانيا : بانّ الصّيغة تفيد الوجوب عند انضمام القرينة اليها اجماعا ، فلعلّ الامر بالرّكوع كان مقترنا بما يقتضى كونه للوجوب . ترجمه :

مرحوم مصنّف مىفرماين : دليل چهارم ما فرموده حقتعالى است كه مىفرمايد : وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لا يَرْكَعُونَ . يعنى و زمانى كه به ايشان گفته شود ركوع كنيد ، ركوع نمىكنند . در اين آيه شريفه خداوند متعال تاركين ركوع را بر مخالفتشان ملامت و مذمّت مىفرمايد درحالىكه اگر امر براى وجوب نمىبود سرزنشى به ايشان متوجّه نمىشد .

بر استدلال چهارم دو اعتراض شده است : الف : قبول نداريم كه مذمّت و ملامت بر ترك مأمور به بوده تا مثبت مدّعاى شما باشد بلكه سرزنش مزبور بر اين بوده كه تاركين رسل و فرستادگان را براى تبليغ تكذيب نموده بودند و دليل ما بر اين معنا فرموده حقتعالى است كه بعدا فرموده : فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ * « واى بر تكذيب‌كنندگان » .