فانّه سبحانه ذمّهم على مخالفتهم الامر و لو لا انّه للوجوب لم يتوجّه الذّمّ .
و قد اعترض : اوّلا :
بمنع كون الذّمّ على ترك المأمور به بل على تكذيب الرّسل فى التّبليغ بدليل قوله تعالى :
فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ . *
و ثانيا :
بانّ الصّيغة تفيد الوجوب عند انضمام القرينة اليها اجماعا ، فلعلّ الامر بالرّكوع كان مقترنا بما يقتضى كونه للوجوب .
ترجمه :
دليل چهارم
مرحوم مصنّف مىفرماين :
دليل چهارم ما فرموده حقتعالى است كه مىفرمايد :
وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لا يَرْكَعُونَ .
يعنى و زمانى كه به ايشان گفته شود ركوع كنيد ، ركوع نمىكنند .
در اين آيه شريفه خداوند متعال تاركين ركوع را بر مخالفتشان ملامت و مذمّت مىفرمايد درحالىكه اگر امر براى وجوب نمىبود سرزنشى به ايشان متوجّه نمىشد .
اعتراض بر دليل چهارم
بر استدلال چهارم دو اعتراض شده است :
الف : قبول نداريم كه مذمّت و ملامت بر ترك مأمور به بوده تا مثبت مدّعاى شما باشد بلكه سرزنش مزبور بر اين بوده كه تاركين رسل و فرستادگان را براى تبليغ تكذيب نموده بودند و دليل ما بر اين معنا فرموده حقتعالى است كه بعدا فرموده :
فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ *
« واى بر تكذيبكنندگان » .