باشند ، بلكه ممكنست مجازات محسوب شوند .
تفصيل
قائلين به ثبوت حقيقت شرعيّه در استدلالشان گفتند الفاظ : صلاة ، صوم ، حجّ ، زكات و امثال اينها قطعا در معانى غير لغوى استعمال شدهاند بهطورى كه وقتى بدون قرينه آورده مىشوند ذهن متوجّه معانى غير لغوى مىگردد و چون اين امر به واسطه شارع حاصل شده لاجرم الفاظ مذكور در معانى غير لغوى حقيقت شرعيّه هستند .
ايرادكننده مىگويد :
اگرچه استعمال الفاظ ياد شده در معانى غير لغوى را نمىتوان انكار كرد و ما نيز به آن ملتزم مىباشيم ولى مجرّد استعمال الفاظ در معانى غير لغوى كافى در حقيقت شرعيّه بودن نيست بلكه استعمال اعمّ است از حقيقت و مجاز ازاينرو ممكنست اين استعمال مجازى باشد .
قوله : اورد عليه : ضمير در « عليه » به احتجاج مثبتون راجع است .
قوله : انّه لا يلزم من استعمالها فى غير معانيها : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير در « استعمالها » و « معانيها » به الفاظ مذكور ( صلاة - صوم - حجّ - زكات ) راجع است .
قوله : أن تكون حقائق شرعيّة : ضمير در « تكون » به معانى غير لغوى راجع است .
قوله : بل يجوز كونها مجازات : كلمه « يجوز » يعنى ممكن است و ضمير در « كونها » به معانى غير لغوى راجعست .
متن : و ردّ بوجهين :
احدهما انّه ان اريد بمجازيّتها انّ الشّارع استعملها فى غير معانيها لمناسبة المعنى