الحجّ فى اداء المناسك المخصوصة بعد وضعه فى اللّغة لمطلق القصد .
ترجمه :
اصل
شكّى نيست در اينكه حقيقت لغويّه و عرفيّه وجود دارد .
امّا حقيقت شرعيّه : پس حضرات در اثبات و نفى آن باهم اختلاف كردهاند ، پس هر گروهى بقولى متمايل شدهاند ، و پيش از وارد شدن به ذكر استدلال و نقل ادلّه چارهاى نيست از اينكه محلّ نزاع را مىبايد بيان و ذكر نمائيم :
پس مىگوييم : اختلاف و نزاعى نيست در اينكه الفاظ رائج و متداول بر زبان اهل شرع كه در خلاف معانى لغوى خود استعمال مىشوند در اين معانى غير لغوى حقيقت شدهاند همچون لفظ « صلاة » در افعال مخصوص پس از آنكه در لغت براى دعاء وضع گرديد و لفظ « زكات » در مبلغى از مال كه آن را خارج مىنمايند بعد از آنكه در لغت براى نموّ جعل گرديد و لفظ « حجّ » در بجاى آوردن عبادات مخصوص بدنبال وضعش در لغت براى مطلق قصد .
تفصيل
قبلا گفته شد كه يكى از اقسام و حالات لفظ حقيقت و مجاز است .
اينك مىگوييم :
حقيقت بر سه قسم است :
حقيقت لغوى ، حقيقت عرفى ، حقيقت شرعى .
مقصود از حقيقت لغوى :
آنست كه لفظ در لغت براى معناى خاصّى وضع شده و در آن نيز استعمال شده باشد .