مناط و اعتبار در حكم ملاقى به اينستكه اصالة الطهاره در آن معارض داشته يا از آن سالم مىباشد . در صورت ابتلاء بمعارض اصل مزبور جارى نبوده و در فرض عدم ابتلاء جارى مىباشد .
فرع ديگر
اگر قبل از مفقود شدن ملاقا و پيش از حصول ملاقات علم اجمالى به نجاست احد المشتبهين پيدا كرده و بعد از آن ملاقات صورت گرفته و بدنبال آن ملاقا ( بفتح قاف ) مفقود گشت ، ظاهرا ملاقي ( بكسر قاف ) طاهر بوده و از مشتبه ديگر كه باقى مانده بايد اجتناب نمود و وجه آن ظاهر و روشن است .
شرح مقصود
قوله : اصل آخر فى مرتبته : مرحوم مصنّف قبلا فرمودند :
اصلى كه در ملاقي ( بكسر قاف ) جارى است مرجع بوده نه مرجّح زيرا در طول دو اصلى است كه در مشتبهين جارى هستند نه در عرض آنها لا در مقام سنجش آن با هركدام از اصلين متعارضين نمىتوان حكم شبهه محصوره را در آن جارى كرد چنانچه شرح آن مفصّلا گذشت .
اينك مىفرماين :
حال اگر اصلى در عرض آن جارى شود البته حكم شبهه محصوره را بر آنها بايد جارى نمود و مثال آن چنين است :
دو ظرف بنام ( الف ) و ( ب ) نجاست بينشان مشتبه شده يعنى يكى از آن دو طاهر و ديگرى نجس است ولى از يكديگر ممتاز و مشخّص نمىباشند حال اگر جسمى بنام
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 219
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٩