شخصى نزد امام عليه السّلام مشرّف شد و عرض كرد :
موشى در ظرفى كه در آن روغ يا روغن زيتون است افتاده ، آيا خوردن آن را اجازه مىفرماييد ؟
امام عليه السّلام فرمودند :
آن را تناول مكن .
شخص عرض كرد :
موش نزد من بمراتب كممؤنهتر است از اينكه طعام را بخاطر آن ترك كنم .
حضرت به وى فرمودند :
تو موش را سهل و كممؤنه فرض نكردى بلكه دينت را سبك شمردى ، خداوند متعال ميته از هرحيوانى را حرام قرار داده است .
تقرير دلالت اين حديث بر مدّعاى ابن زهره ( ره )
وجه دلالت اين حديث بر فرموده ابن زهره آنست كه :
امام عليه السّلام ترك اجتناب از طعام را سبك تلقّى نمودن تحريم ميته قرار دادند و پرواضح است اگر تحريم ميته مستلزم تحريم ملاقى با آن نمىبود نمىبايد امام عليه السّلام تناول طعام مزبور را استخفاف تحريم ميته بدانند ، پس وجوب اجتناب از شيئى مستلزم وجوب اجتناب از ملاقى آن مىباشد .
ولى بايد گفت روايت از حيث سند ضعيف مىباشد .
مضافا باينكه على الظاهر مقصود از حرمت در اين روايت نجاست است زيرا مجرّد تحريم بر نجاست دلالت ندارد چه رسد بر تنجّس ملاقى آن .
و اگر گفته شود .