باشد كه در اين صورت تكليفى نسبت به آن متوجه وى نشده است .
پس از آن مىفرماين :
اين مطلب كه در حسن خطاب و توجه نهى بمكلّف شرط است منهى عنه مورد ابتلاء باشد و در غير اين صورت خطاب و نهى مستهجن است باب واسعى بوده كه بواسطهاش بسيارى از موارد عدم وجوب اجتناب از شبهه محصوره را كه مورد اشكال قرار گرفتهاند مىتوان حلّ نمود .
ذكر برخى از موارد مورد اشكال و حلّ آن با بيان مذكور
از جمله اينموارد ، موردى است كه مكلف اجمالا بداند نجاست در ظرف او و يا در نقطهاى از زمين كه محل ابتلاء وى نيست افتاده است .
و از جمله آنها اينستكه شخص بداند نجاستى در جامه خود يا جامه غير افتاده است .
در اينمثال جامه وى و غير از باب شبهه محصوره است ولى معذلك بر هيچيك از صاحب جامه لازم نيست از لباسشان اجتناب كنند يعنى هريك نسبت به لباس خود مىتواند اصالة الحل و اصالة الطهاره جاى نموده در حالى كه اجراء اصلين در طرفين شبهه با هم تعارضى ندارند زيرا پس از اينكه احد الشخصين اصل جارى نمود اگر ديگرى نيز اصل جارى كند از اجراء آن لازم نمىآيد تكليفى كه بواسطه علم اجمالى متنجز گرديده طرح شود و براى روشن شدن اينمطلب مثال ذيل را مىآوريم .
اگر مردى صاحب دو همسر باشد و يكى از آنها را مطلّقه نمايد حال يكى از آن دو شك نمود كه وى مطلّقه است يا ديگرى مىتواند احكام زوجيّت را بر خود بارنمايد چنانچه ديگرى نيز اگر مبتلا به چنين شكى گرديد جائز است احكام زوجيّت را بر