للواقع كما افتى به فى التذكرة فيما اذا اعتقد ضيق الوقت فاخرّو انكشف بقاء الوقت و ان تردّد فى النهاية .
و اضعف من ذلك التّمسك بالادلّة الشّرعية الدّالة على الاحتياط لما تقدّم من انّ الظّاه من مادّة الاحتياط التحرّز عن الوقوع فى الحرام كما يوضح ذلك النّبويان السّابقان و قولهم صلوات اللّه عليهم .
انّ الوقوف عند الشبهه اولى من الاقتحام فى الهلكة .
ترجمه :
استدلال برخى از علماء جهت اثبات حرمت در مورد مظنون الضررى كه در واقع ضررى ثابت نباشد
برخى از علماء جهت اثبات حرمت در مقام بحث فرمودهاند :
عدم اجتناب از مظنون الضرر تجرى بوده ، پس عقلا قبيح بوده و شرعا حرام مىباشد . ولى ما قبلا در طى فروع حجّيت علم در اينباره سخن رانده و حتى با قطع بحرمت تجرى را حرام ندانستيم مشروط باينكه قطع با واقع مخالف باشد چنانچه مرحوم علّامه نيز در كتاب تذكره در مورد كسى كه به ضيق وقت اعتقاد پيدا كرده و معذلك نماز را تأخير انداخته و سپس معلوم شد وقت باقى است فتوى بحرمت داده است اگرچه در كتاب نهايه اينمسئله را مورد ترديد قرار داده .
استدلال ديگر در مسئله مورد بحث و تضعيف آن
برخى ديگر در مورد بحث استدلال به ادلّه شرعيهاى نمودهاند كه بر لزوم احتياط دلالت دارند .