را مستند قرار داد اگرچه از قول و تقرير حضرات ائمه عليهم السلام در بسيارى از روايات اينمعنا استشمام مىشود :
از جمله آنها رواياتى است كه در مائين مشتبهين وارد شدهاند و ما را از ارتكاب هريك از آن دو منع و نهى فرمودهاند خصوصا كه علماء نيز متّفقا فتوى دادهاند بر وجوب اجتناب از استعمال هردو بطور مطلق .
و از جمله آنها رواياتى است كه در مورد نماز خواندن در ثوبين مشتبهين وارد شدهاند چه آنكه اين روايات نماز مزبور را منهى و ممنوع قرار دادهاند .
و از جمه آنها اخبارى است كه مضمونشان اينست :
جامهاى كه يك نقطه آن متنجس شده و معلوم نيست چقدر مىباشد واجب است تمام آن ناحيه و حدود را آب كشيد .
و علّت آن را اينطور بيان نمودهاند :
بخاطر آنكه بدين وسيله يقين به طهارت جامه پيدا مىكنيم .
مرحوم مصنّف مىفرماين :
وجوب تحصيل يقين به طهارت كه از تعليل مذكور استفاده مىشود دلالت دارد بر اينكه پس از حصول علم اجمالى اصالة الطهاره جارى نمىشود و اين همان مبنايى است كه ما براى وجوب احتياط در شبهه محصوره و عدم جواز رجوع در آن به اصالة الحلّ بيان داشتيم زيرا اگر در بعضى از مشتبهين اصالة الطهارة و اصالة الحل جارى مىشد ديگر براى احكام مذكور وجهى نبود چنانچه جايى براى تعليل بوجوب تحصيل يقين به طهارت پس از علم به حدوث نجاست وجود نمىداشت .
شرح مقصود
قوله : بل استدل صاحب الحدائق الخ : مرحوم محقق بارفروشى مىفرماين :
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 106
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٦