حرمت بر تخيير دلالت دارد توقيع شريفى است كه در كتاب احتجاج از حميرى نقل شده ، وى محضر حضرت صاحب عصر عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف اينطور مىنويسد :
برخى از فقهاء از من راجع به نمازگذارى كه از تشهّد اوّل براى ركعت سوّم مىايستد سؤال مىكند آيا بر او واجب است تكبير بگويد زيرا بعضى از علماء ما مىفرمايد :
تكبير واجب نبوده بلكه بجاى آن مىتواند بگويد :
بحول اللّه و قوّته اقوم و اقعد .
امام عليه السّلام در جواب وى مرقوم مىفرماين :
جواب اين سؤال آنست كه در اينمسئله دو حديث داريم :
امّا حديث اوّل : هرگاه نمازگذار از حالتى به حالتى ديگر منتقل شد بر او واجب است تكبير بگويد .
و امّا حديث دوّم : روايت شده وقتى نمازگذا سرش را از سجده دوّم برداشت و تكبير گفت و نشست و سپس ايستاد در قيام بعد از قعود بر او تكبيرى نبوده و تشهّد اوّل نيز همين حكم را دارد .
و بهركدام از ايندو حديث كه عمل نمودى و از باب تسليم بهريك متلزم شدى درست است . . . .
مرحوم مصنّف مىفرماين :
حديث دوّم اگرچه از اوّلى اخصّ است و طبق قواعد لازم است اوّلى را به آن تخصيص داده و حكم به عدم وجوب تكبير بر نمازگذار كنيم ولى در عين حال جواب امام صلوات اللّه و سلامه عليه كه فرمودند :
از باب تسليم بيكى از دو حديث اگر اخذ كنى بصواب رفتهاى .
دلالت دارد بر اينكه حديث اوّل را امام عليه السّلام نقل بمعنا فرمودهاند و قصدشان اينستكه حديث شامل حالت انتقال از قعود بقيام شده بطورى كه ممكن نيست غير اينفرد از آن اراده گردد از اينرو جواب به تخيير دادهاند .
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 633
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٣٣