احتمال جريان احتياط در عبادات محتمله
سپس مرحوم مصنّف مىفرماين :
محتمل است بگوئيم در عبادات محتمله احتياط جارى باشد يعنى در دوران امر بين وجوب و غير استحباب ممكنست فعل را بتوان احتياطا به قصد قربت آورد و شرح آن چنين است :
گفته شد اتيان فعل محتمل العباديّة عقلا حسن مىباشد اكنون مىگوئيم :
همين مقدار از حسن عقلى در عبادات بودن فعل كفايت كرده و توقّف آن بر ورود امر شرعى را منع مىنمائيم بلكه مجرّد اتيان بفعل باحتمال مطلوبيّت يا اينكه تركش مبغوض باشد كفايت مىكند و لذا سيره علماء و صلحاء فتوى و عملا بر اين جارى شده كه عبادات را اعاده كرده و علّتش را صرف خروج از مخالفت نصوص غير معتبره و فتاوى نادره قرار دادهاند .
و مرحوم شهيد اوّل در كتاب ذكرى ، خاتمه قضاء فوائت براى شرعى بودن قضاء نمازها بخاطر مجرّد احتمال خلل موهوم در آنها به آيات ذيل استدلال فرموده :
فاتّقوا اللّه ما استطعتم .
( از مخالفت با حقتعالى تا آنجا كه استطاعت داريد بپرهيزيد ) .
و اتّقوا اللّه حقّ تقاته .
( از مخالفت با حقتعالى بپرهيزيد آنطورى كه مىبايد پرهيز داشته باشيد ) .
و الّذين يؤتون ما اتوا و قلوبهم وجلة انّهم الى ربّهم راجعون .
( كسانى كه از آنچه داده شدهاند مىدهند در حالى كه دلهايشان ترسان است محقّقا ايشان به سوى پروردگارشان برمىگردند ) .
شرح مقصود
مرحوم مصنّف در اين عبارات بشرح دو نكته پرداختهاند كه ذيلا مرقوم مىگردد :