ترجمه :
اشكال تناقض در اين مقام
سپس مرحوم مصنّف مىفرماين :
بسا بر كسى كه بين تمسّك به آيه در اين مقام و ردّ شخصى كه به اين آيه براى عدم ملازمه بين حكم عقل و شرع جمع نموده ايراد و اشكال تناقض نمودهاند .
متمسّك براى ردّ عدم ملازمه بين دو حكم عقل و شرع گفته است :
آيه شريفه عذاب فعلى را از مرتكب خلاف نفى نموده و نفى عذاب فعلى اعمّ است از اينكه استحقاق عقاب را عقلا داشته يا نداشته باشد .
و صورت اشكال تناقض بر شخص مزبور كه بين دو امر يادشده جمع نموده چنين است :
اخبار بنفى عذاب اگر دلالت كند بر اينكه شرعا تكليفى وجود ندارد پس وجهى براى ردّ استدلال جهت عدم ملازمه بين حكم عقل و شرع وجود ندارد و اگر اخبار مزبور چنين دلالتى نداشته باشد مجالى براى استدلال به آيه در مقام اوّل كه اثبات برائت در شبهه حكميّه ناشى از عدم نصّ است نمىباشد .
شرح مقصود
حاصل كلام در اينجا آنست كه برخى همچون اشاعره به آيه مذكور استدلال نمودهاند كه بين حكم عقل و شرع تلازم وجود ندارد .
مرحوم فاضل تونى در وافيه و پس از ايشان مرحوم وحيد بهبهانى در مقام ردّ استدلال ايشان برآمده و از عدم ملازمه بين حكم عقل و شرع جواب داده و گفتهاند آيه بر اين امر دلالت ندارد و از طرفى همين دو بزرگوار آيه را دليل بر جريان برائت در مسئله مورد بحث قرار دادهاند .
مرحوم محقّق قمّى در قوانين در مقام ايراد بر صاحب وافيه و وحيد بهبهانى ( رهما ) مىفرماين :
اين جمع از ايشان كه از طرفى به آيه جهت برائت استدلال نموده و از جانب ديگر فرمودهاند آيه بر نفى ملازمه دلالت نداشته بلكه دالّ برآن مىباشد جمع بين متناقضين مىباشد .