قوله : فهو مع عدم البيان : ضمير « هو » به عقاب عود مىكند .
قوله : و ان اريد غيره : يعنى غير عقاب .
قوله : من اللّوازم المترتّبة الخ : بيان است براى « ما لا يدخل » .
قوله : فوجوب دفعها غير لازم : ضمير در « دفعها » به لوازم راجع است .
قوله : بل امر به فى بعض الموارد : ضمير در « به » به ضرر مقطوع راجع است و مقصود از « بعض الموارد » همچون جهاد مىباشد .
قوله : ممّا يترتّب عليه العقاب : ضمير در « عليه » به ماء موصوله راجع است كه مقصود از آن ضرر دنيوى مىباشد .
قوله : لكونه من باب الشّبهة : ضمير در « لكونه » به ضرر دنيوى راجع است .
قوله : و صدقه فى هذا المقام مشكوك : ضمير در « صدقه » به اضرار راجع بوده و مقصود از « هذا المقام » شبهه حكميّه است .
متن : و ينبغى التّنبيه على امور الاوّل
المحكىّ عن المحقّق التّفصيل فى اعتبار اصل البراءة بين ما يعمّ به البلوى و غيره فيعتبر فى الاوّل دون الثّانى و لا بدّ من حكاية كلامه قدّس سرّه فى المعتبر و المعارج حتّى يتّضح حال النّسبة .
قال فى المعتبر :
الثّالث
يعنى من ادلّة العقل الاستصحاب و اقسامه ثلاثة :
الاوّل
استصحاب حال العقل و هو التّمسّك بالبراءة الاصليّة كما يقال الوتر ليس واجبا ، لانّ الاصل براءة الذّمّة و منه ان يختلف العلماء فى حكم الدّية المردّدة بين الاقلّ و الاكثر كما فى دية عين الدّابّة المتردّدة بين النّصف و الرّبع الى ان قال :
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 382
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨٢