موافق است چه آنكه برخى از اهل تحقيق فرمودهاند اتّفاق اهل سنّت بر برائت مىباشد .
رابعا : بفرض آنكه تعارض من جميع الجهات بين اخبار توقّف و برائت را بپذيريم مىگوئيم :
اينكه گفته شد حكم متعارضين پس از فقدان مرجّحات تخيير است كلام درستى نمىباشد زيرا حكم اين باب احتياط است چنانچه شرح اين مبحث انشاءالله در كتاب تعادل و تراجيح خواهد آمد .
خامسا : اين كلام كه گفته شد چون حكم در متعارضين تخيير است ما عمل باخبار برائت را اختيار مىكنيم .
هيچ ضررى به حال اخبارىها نداشته و دليلى بر ضعف مذهب و مرام ايشان نمىباشد چه آنكه اين جماعت نيز مىگويند ما نيز به مقتضاى اين تخيير عمل باخبار توقّف را اختيار مىكنيم .
قوله : انّها معارضة باخبار البراءة : ضمير در « انّها » به اخبار توقّف راجع است .
قوله : و هى اقوى سندا و دلالة : ضمير « هى » به اخبار برائت راجع است .
قوله : فيرجع فيها الى ما تعارض فيه النّصّان : ضمير در « فيها » به معارضه و در « فيه » به ماء موصوله عود مىنمايد .
قوله : و المختار فيه التّخيير : ضمير در « فيه » به تعارض النّصّين راجع است .
قوله : و فيه انّ مقتضى : شروع است باشكال مرحوم مصنّف به جواب مزبور .
قوله : و هى جميع آيات الكتاب : ضمير « هى » به ادلّه البراءة راجع است .
قوله : و من المعلوم انّ هذا من مستقلّات العقل : مشار اليه « هذا » عدم استحقاق العقاب مىباشد .
قوله : لا يدلّ اخبار التّوقّف و لا غيرها : يعنى غير اخبار توقّف .
قوله : على خلافه : يعنى على خلاف هذا .
قوله : بتماميّتها : يعنى تماميّت اخبار توقّف .
قوله : فتلك الادلّة : يعنى ادلّه برائت .
قوله : الى هذه الاخبار : يعنى اخبار توقّف .
قوله : فلا معنى لاخذ التّرجيح بينهما : يعنى بين اخبار توقّف و برائت چه آنكه
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 310
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٠