مدخوله محبوبا للمتكلّم و اذا تحقّق حسن الحذر ثبت وجوبه امّا لما ذكره فى المعالم من انّه لا معنى لندب الحذر اذ مع قيام المقتضى يجب و مع عدمه لا يحسن .
و امّا لانّ رجحان العمل بخبر الواحد مستلزم لوجوبه بالاجماع المركّب ، لانّ كلّ من اجازه فقد اوجبه .
ترجمه :
آيه نفر و تمسّك به آن
ديگر از آياتى كه جهت حجّيت خبر واحد به آن تمسّك نمودهاند آيه شريفه نفر در سوره برائت است كه حقتعالى مىفرمايد :
فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ .
سوره توبه آيه ( 122 ) .
يعنى ( پس چرا از هر گروهى براى فراگرفتن مطالب دينى جماعتى كوچ نمىكنند تا در دين تفقّه و بصيرت پيدا كرده و وقتى به طائفه خويش برگشتند ايشان را انذار نموده شايد كه آنها خود را از مخالفت با دستورات الهى برحذر دارند . )
تقرير استدلال
آيه شريفه دلالت دارد بر اينكه وقتى طائفه « منذرين » انذار مىكنند بر ديگران حذر و اجتناب از معاصى و مخالفت قوانين شرع واجب است بدون اينكه در اين امر حصول علم براى شنوندگان از ناحيه تواتر اخبار منذرين يا همراه بودن قرينهاى كه افاده يقين كند اعتبار شده باشد بنابراين بمجرّد اخبار منذرين عمل به آن بر ديگران واجب مىشود .
پس بدينوسيله ثابت شد كه عمل بخبر واحد واجب است .
وجوه وجوب حذر
و امّا وجه وجوب حذر :
بايد بگوئيم : در وجوب حذر دو وجه وجود دارد بشرح زير :