مؤلّف گويد :
نتيجه بحث از اوّل تا به آخر اين مىشود كه از نظر مصنّف عليهالرّحمه قول لغوى از جمله ظنون خاصّهاى مىشود كه از تحت اصل اوّلى يعنى حرمت عمل بظنّ خارج شده .
قوله : فتأمّل : شايد اشاره به اين باشد كه نفس كثرت موارد نياز در حجّيّت قول اهل لغت كافى بوده و احتياجى به ضميمه اتّفاقات نداريم .
و مرحوم تنكابنى وجه تأمّل را اينطور بيان فرموده :
وجه تأمّل اينست كه متكفّل براى بيان مفهوم الفاظ مذكور از قبيل « وطن ، مفازه الخ » بهطورى كه بتوان بين دخول افراد مشكوكه و خروجشان امتياز قائل شد مراجعه به لغت نيست بلكه اهل لغت نيز خود غالبا در اين وادى متحيّر و متردّد مىباشند پس اگر اين تقرير وجه حجّيّت قول اهل لغت باشد نمىتوان به آن اعتماد داشت .
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 338
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٨