قوله : و التّمكّن منه : ضمير در « منه » به علم راجعست .
قوله : انّ التّعبّد بالخبر حينئذ : مقصود از « حينئذ » حين انفتاح العلم مىباشد .
قوله : ان يجب العمل به : ضمير در « به » به خبر ظنّى راجع است .
قوله : لمجرّد كونه طريقا الى الواقع : ضمير در « كونه » به خبر ظنّى عود مىكند .
قوله : و كاشفا ظنّيّا عنه : ضمير در « عنه » به واقع عود مىكند .
قوله : بحيث لم يلاحظ فيه : ضمير در « فيه » به وجوب عمل به خبر راجعست .
قوله : كما قد يتّفق ذلك : مشار اليه « ذلك » مصلحت كشف از واقع مىباشد .
قوله : فانّ الامر بالعمل بالظّنّ : علّت است براى « قد يتّفق » .
قوله : او غيره : ضمير مجرورى به « خبرى » عائد است .
قوله : سوى كونه كاشفا ظنّيّا : ضمير در « كونه » به « كلّ واحد من الظنّ الخبرى و غيره » عود مىكند .
متن : الثّانى : ان يجب العمل به لاجل انّه يحدث فيه بسبب قيام تلك الامارة مصلحة راجحة على المصلحة الواقعيّة الّتى تفوت عند مخالفة تلك الامارة للواقع كان يحدث فى صلاة الجمعة بسبب اخبار العادل بوجوبها مصلحة راجحة على المفسدة فى فعلها على تقدير حرمتها واقعا .
ترجمه :
وجه دوّم وجه دوّم آنكه عمل بخبر واجب و لازم بوده
و جهتش اين باشد كه در عمل واقع برطبق خبر مصلحتى حادث شود كه بر مصلحت نفس الامر و واقع يعنى صورتى كه خبر با آن مخالف بوده ترجيح داشته باشد .
مثلا خبر عادل دلالت كند بر وجوب نماز جمعه و در واقع خواندن آن حرام باشد كه در اينجا به واسطه خبر مزبور مصلحتى در خواندن جمعه پديد مىآيد كه بر مفسده آن راجح مىباشد .
شرح مقصود
قوله : ان يجب العمل به : ضمير در « به » به خبر واحد راجع است .
قوله : لاجل انّه يحدث فيه : ضمير در « انّه » به معناى شأن و ضمير مجرورى در