ترجمه :
تنبيه دوّم و حكم اختلاف قراءتين
اگر قرائت آيهاى از آيات به دو وجه مختلف نقل شده باشد بهطورىكه هركدام داراى معنائى بوده كه با مفاد و مؤدّاى ديگرى مخالف باشد نظير :
آيه شريفه ( 222 ) از سوره ( بقره ) كه مىفرمايد :
وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً ، فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ
حَتَّى يَطْهُرْنَ .
( سؤال مىكنند تو را اى پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) از حيض ، به ايشان بگو كه آن رجسى و ناپاكى مىباشد ، پس در اين حال از زنان دورى اختيار كنيد تا پاك شوند يا تا غسل كنند ) .
محلّ استشهاد
شاهد در كلمه « يطهرن » است كه هم با تشديد يعنى « يطّهّرن » قرائت شده و باهم با تخفيف يعنى « يطهرن » .
در صورتى كه با تشديد قرائت شود ظاهر در اغتسال بوده و معناى آيه چنين مىشود :
پس از زنان در حال حيض كناره بگيريد تا زمانى كه غسل نمايند .
و اگر با تخفيف قرائت گردد ظهور در پاك شدن از حيض داشته و معناى آيه اينست :
پس از زنان در حال حيض كناره بگيريد تا زمانى كه از حيض پاك شوند .
حكم اختلاف قراءتين
در چنين مواردى از دو حال خارج نيست :
الف : يا قائل بتواتر قرائات بوده و تمام قرائتهائى كه از قرّاء سبعه نقل شده صحيح مىدانيم چنانچه مشهور بين علماء چنين است مخصوصا در موردى كه اختلاف در قرائت ناشى از اختلاف در مادّه كلمه باشد .