شرح مقصود
قوله : انّه ربما ينتسب الى بعض الخ : مقصود از « بعض » برخى از علماء اهل سنّت است و چنانچه مرحوم مولانا در حاشيه متعرّض است ايشان عبارتند از :
ابو الحسن بصرى ، ابن شريح و قفال و مؤسس اين قول باطل نيز ايشانند .
قوله : بمعنى قبح تركه منه : ضمير در « تركه » به ايجاب و در « منه » به « اللّه » راجع است .
قوله : فان اريد به وجوب امضاء حكم العقل بالعمل به : ضمير در « به » به ايجاب و در « العمل به » به خبر واحد عود مىكند .
قوله : انّما يجب عليه : ضمير در « عليه » به « اللّه تعالى » عود مىكند .
قوله : و هو الظّنّ : مرجع ضمير « هو » به طريق عقلى راجع است .
قوله : لبعض الظّنون فى نظره : ضمير در « نظره » به شارع راجع است .
قوله : فهو غلط : ضمير « هو » به وجوب تعبّد راجع است .
قوله : لجواز تحصيل العلم معه : ضمير در « معه » به انفتاح راجع است .
قوله : و ان اراد وجوب التّعبّد به : ضمير در « به » به ظنّ راجع است .
قوله : رفع ايجابه بنصب امارة : ضمير در « ايجابه » به تحصيل علم عود مىكند .
قوله : هى اقرب من غيرها : ضمير « هى » به اماره راجعست و همچنين است ضمير در « غيرها » .
قوله : او اصحّ فى نظر الشّارع من غيره : ضمير در « غيره » به اماره راجعست فلذا لازم بود مرحوم مصنّف اين ضمير را همچون ضمير قبلى به صيغه تأنيث مىآوردند .
قوله : فيكفى امضاؤه : ضمير مجرورى در « امضاؤه » به شارع راجعست .
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 109
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٩