كلام شارح كبير
مرحوم بارفروشى عطّر اللّه مرقده در ذيل اين كلام مىفرماين :
شما خود خبيريد كه فرموده ابن زهره ( ره ) از محلّ كلام ما خارج است زيرا ظاهر بلكه صريح كلامش اينست كه در دوران امر بين حمل بر ايجاب و ندب واجب نيست آن را بر ايجاب حمل كرده و بوجوب معتقد شده و آثار وجوب را كه عبارتند از عزم بر اداء به قصد وجوب و اعتقاد بقبح ترك برآن بار و مترتّب نمود با توجّه به اينكه احتمال ندب و استحباب در مأمور به داده مىشود .
بنابراين آنچه در كلام ايشان مورد منع واقع شده اين فقره است كه احتياط نمودن يعنى حمل امر بر وجوب با احتمال اراده ندب از امر نامش احتياط نيست نه آنكه اساسا احتياط را مشروع نداند ، و چگونه بتوان وى را به اين رأى معتقد دانست درحالىكه خود ايشان در اثناء كلماتشان بكرّات و مرّات بهطورىكه قابل عدّ و حصر نيست به احتياط قائل شدهاند پس چگونه مىتوان وى را از جمله منكرين احتياط و قائلين بعدم مشروعيّت آن قلمداد نمود .