لشخصه و احداث لشخصين آخرين و على هذه المقدّمة بنوا اثبات الهيولى و الاشراقيين ادّعوا البداهة فى انّه ليس اعداما للشّخص الاوّل و انّما انعدمت صفة من صفاته و هو الاتّصال .
ثمّ قال : اذا عرفت ما مهّدناه من المقدّمة الدّقيقة الشّريفة فنقول ان تمسّكنا بكلامهم عليهم السّلام فقد عصمنا من الخطاء و ان تمسّكنا بغيرهم لم نعصم عنه انتهى كلامه .
ترجمه :
دنباله مقاله استرآبادى
سپس در مقام استظهار به برخى از وجوه متمسّك شده و بعنوان تأييد مطالبى كه ذكر نموده امورى را ايراد كرده و سپس بدنبال آن اشكال و جوابى به اين شرح آورده است :
اشكال
از نظر وقوع اشتباه و عاصم نبودن قواعد و مسائل فرقى بين علوم عقليّه و شرعيّه نبوده و رعايت و تحصيل هيچكدام سبب مصون ماندن از اشتباه نمىباشد و شاهد بر اين مدّعا اختلافات بسيار است كه از اهل شرع و فقهاء ديده مىشود چه آنكه ايشان در اصول دين و فروع فقهى اختلاف و مشاجرات فراوان بينشان است .
جواب
اين اختلافات اگرچه بين فقهاء در اصول و فروع فقهى وجود دارد ولى منشا آنها اينست كه ايشان در رسيدن به مرحلهء نهائى كه استنباط حكم باشد از ضميمه نمودن مقدّمه عقلى باطل به دليل نقلى ظنّى يا قطعى استفاده كردهاند .
و از امورى كه مطلب مذكور را واضح و روشن مىنمايد و اين معنا را به مرحلهء اثبات مىرساند كه در منطق قانونى نيست كه باعث عصمت از خطاء در مادّه فكر باشد نزاعى است مشهور بين دو طائفه از حكماء يعنى حكماء مشّاء و اشراق چه آنكه مشّائين ادّعاى بداهت كردهاند در اينكه آب يك كوزه را وقتى در دو كوزه