ترجمه :
كلام در اطراف دلالت صحيحه دوّم بر استصحاب
مرحوم مصنّف مىفرماين :
از آنچه در صحيحه اوّل ذكر نموده و تقريبى كه در دلالتش بر حجّيّت استصحاب بيان كرديم تقريب استدلال بفرموده امام عليه السّلام در دو مورد اين صحيحه ( صحيحه دوّم ) كه فرمودهاند « فليس ينبغى ان تنقض اليقين بالشّكّ » ظاهر و روشن شده و بيانات قبلى را ديگر اعاده نمىكنيم .
بلى ، دلالتش در مورد اوّل بر استصحاب مبنى است بر اينكه مقصود از « يقين » در كلام امام عليه السّلام كه فرمودهاند « لانّك كنت على يقين من طهارتك » يقين به طهارت پيش از ظنّ اصابت نجس باشد چنانچه ظاهر همين است چه آنكه اگر مراد و مقصود از آن يقينى كه بعد از ظنّ اصابت نجس به واسطه نظر نمودن و فحص كردن حاصل شده و به واسطه رؤيت نجاست پس از اتمام نماز زائل گرديده باشد مفاد اين كلام قاعده يقين مىباشد نه استصحاب .
تحرير و شرح
حاصل فرموده مرحوم مصنّف اينست كه :
عبارت « فليس ينبغى ان تنقض اليقين بالشّكّ » در حديث صحيحه دوّم مورد استدلال است كه در دو مورد تكرار گرديده :
مورد اوّل ، پس از سؤال زراره است كه محضر مبارك امام عليه السّلام عرض نمود :
لم ذلك ؟
امام در جوابش فرمودند :