ترجمه :
و از جمله
[ صحيحه ثانيه زراره ]
و از جمله احاديث صحيحه ديگر زراره است .
وى مىگويد : محضر معصوم عليه السّلام عرضه داشتم به لباس من خون بينى يا غير آن يا ذرّاتى از منى رسيد بلافاصله آن موضع را علامت گذاشتم كه وقتى به آن دسترسى پيدا كردم آبش بكشم ، پس وقت نماز فرا رسيد و فراموش نمودم كه جامهام نجس است و با همان جامه نماز گذاردم و سپس بعد از نماز متذكّر آن شدم تكليف من چيست ؟
امام عليه السّلام فرمودند : نمازت را اعاده كن و آن موضع را آب بكش .
عرض كردم : اگر جاى نجس را نديدم ولى همينقدر دانستم به لباسم نجس اصابت كرد و هرچه گشتم قادر بر پيدا كردنش نشدم ولى پس از آنكه نماز گذاردم بعد از آن موضع نجاست را يافتم در اين فرض تكليف چيست ؟
امام عليه السّلام فرمودند : موضع را آب بكش و نمازت را اعاده نما .
عرض كردم : اگر گمان كردم كه به جامهام نجاستى رسيده ولى يقين نكردم ، پس نظر نموده چيزى نديدم پس به نماز ايستادم و پس از نماز در لباسم نجاست ديدم حكم چيست ؟
امام عليه السّلام فرمودند : جامهات را آب بكش ولى نمازت را اعاده نكن .
عرض كردم : چرا ؟
فرمودند : چون تو قبلا به طهارت جامهات يقين داشتى ، پس شكّ نمودى ، و سزاوار نيست كه يقين به طهارت را با شكّ در آن نقض نمائى .
عرض نمودم : اگر يقين كنم كه لباسم نجس شد ولى جايش را نمىدانم كجا است تا آب بكشم وظيفه چيست ؟