قبلا چون يقين بوضوء داشته الآن نيز بر همان يقينش باقيست جعل حكم اراده شده به اين معنا كه مقصود امام عليه السّلام از باقى ماندن بر يقين لزوم عمل به حكم يقين مىباشد و جاى ترديد نيست كه القاء جمله خبريّه و اراده انشاء از آن در منتهاى بعد مىباشد .
دفع توهّم ديگر
توهّم ديگرى در اينجا شده و آن اينست كه :
جزاء عبارت « لا ينقض اليقين بالشّكّ » بوده و جمله « فانّه على يقين من وضوئه » تمهيد و مقدّمه است براى ذكر جواب و طبق آن معناى حديث چنين مىشود :
ان لا يستيقن انّه قد نام فهو بملاحظة انّه على يقين بالوضوء لا ينقض يقينه بالشّكّ .
و طبق اين معنا حديث صرفا جريان استصحاب در باب وضوء را تصحيح نموده و براى غير آن محتاج به قرينه بوده كه به كمكش از باب وضوء تعدّى كرده و بابواب ديگر سرايت داد .
مرحوم مصنّف در دفع اين توهّم مىفرماين :
اين توهّم از توهّم قبلى ابعد مىباشد .
مؤلّف گويد :
مرحوم محقّق حكيم در ذيل اين عبارت فرمودهاند :
وجه ابعد بودن اين احتمال دو امر مىباشد به اين شرح :
الف : اگر بخواهيم جمله « و لا ينقض الخ » را جواب قرار دهيم با كلمه « واو » كه در ابتدايش هست سازگار نيست و مجبوريم « واو » را زائده قرار دهيم چه آنكه جواب شرط لازم است از حرف عاطفى همچون « واو » خالى باشد .