قوله : للاستصحاب بنفسها : يعنى در فرض مذكور نبوّت ذاتا از امورى مىگردد كه قابليّت براى استصحاب را دارند و به عبارت ديگر ثبوتا امكان استصحابش بوده ولى در عالم اثبات نياز بدليل دارد .
قوله : فيترتّب عليها آثارها : ضمير در « عليها » و « آثارها » به نبوّت عود مىكنند .
قوله : و لو كانت عقليّة : آثار عقليّه نبوّت على الظّاهر همچون وجوب عمل به احكام بوده همانطورىكه وجوب عمل بسائر ادلّه و حجج از آثار عقليّه آنها مىباشد .
قوله : بعد استصحابها : يعنى استصحاب نبوّت .
قوله : لكنّه يحتاج الى دليل : ضمير در « لكنّه » به استصحاب نبوّت برمىگردد .
قوله : كان هناك : صفت است براى « دليل » .
قوله : غير منوط بها : حال است از « دليل » و ضمير در « بها » به نبوّت عود مىكند .
قوله : و الّا لدار : يعنى و اگر استصحاب منوط و موقوف به نبوّت باشد دور لازم مىآيد و حاصل كلام آنكه :
اجراء استصحاب در نبوّت موقوف است بر علم به حجّيّت استصحاب با قطعنظر از نبوّت سابقه كه مورد يقين بوده زيرا اگر به ملاحظه نبوّت سابقه استصحاب در آن جارى باشد دور لازم مىآيد بدليل آنكه نبوّت را با استصحاب اثبات نموده و آن را به استصحاب موقوف نمودهايم درحالىكه اصل اجراء استصحاب را نيز به نبوّت سابقه متوقّف دانستهايم .
قوله : و امّا استصحابها : يعنى استصحاب نبوّت .
قوله : شريعة من اتّصف بها : مقصود كسى است كه مدرك شريعتين باشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1057
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٥٧