است :
برخى مطلقا آن را حجّت مىدانند و گروهى بطور مطلق حجّيّت را از آن نفى و سلب كردهاند و بعضى ديگر بتفصيل قائل شده از جمله گفتهاند :
فرق است بين موضوعات و احكام چه آنكه استصحاب در موضوعات جارى بوده ولى در احكام جارى نيست .
دستهاى ديگر فرمودهاند :
فرق است بين موردى كه شكّ در رافع بوده يا در مقتضى زيرا در فرض اوّل استصحاب حجّت است ولى در صورت دوّم حجّت نيست و غير از اين تفاصيل ديگرى در آن هست كه براى ما نقل آنها و بيان استدلالاتى كه هريك جهت تثبيت مختار خود نمودهاند در اينجا مهمّ نيست بلكه آنچه فعلا حائز اهميّت است آنكه دليل بر مختار خود يعنى حجّيّت استصحاب بطور مطلق را بياوريم تا از آن بطلان ساير اقوال واضح و روشن گردد .
تحرير و شرح
قوله : ثمّ انّه لا يخفى : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : فى حجّيّة الاستصحاب مطلقا : كلمه « مطلقا » در مقابل تفاصيل بعدى است .
قوله : و عدم حجّيّته كذلك : يعنى و عدم حجّيّت استصحاب مطلقا .
قوله : لا يهمّنا نقلها : يعنى نقل الاقوال .
قوله : من الاستدلال عليها : يعنى على الاقوال .
قوله : على ما هو المختار منها : يعنى من الاقوال .
قوله : و هو الحجّيّة مطلقا : ضمير « هو » به مختار راجع است .
قوله : يظهر بطلان سائرها : يعنى سائر اقوال .
متن : فقد استدلّ عليه بوجوه :
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 810
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨١٠