به كمك اصالة العدم محكوم بعدم است و با اين وصف چگونه مىتوان در آنها استصحاب جارى كرد .
قوله : و لا يتحقّق منه جزء الّا بعد ما انصرم منه : ضمير در « منه » به وجود امور غير قارّه راجع است چنانچه ضمير در « منه » دوّم نيز همينطور است .
قوله : الّا انّه ما لم يتخلّل فى البين الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و اين عبارت اشاره است به جواب از اشكالى كه قبلا ذكر گرديد و حاصلش آنست كه :
همانطورىكه بر وجود ممتد قارّ بقاء صادق است و شكّ در آن ، شكّ در بقاء تلقّى شده لاجرم مشمول ادلّه حجّيّت استصحاب مىباشد عينا در وجود ممتد تدريجى نيز مىتوان گفت ابتدائش حدوث و ما بعدش بقاء بوده ازاينرو شكّ در ما بعد ، شكّ در بقاء محسوب مىگردد و در نتيجه هيچ مانعى از شمول ادلّه استصحاب نسبت به آن وجود ندارد .
قوله : و ان تخلّل بما لم يخلّ الخ : نظير تكلّم متكلّم در مجلس واحد كه عرفا يك تكلّم محسوب مىشود اگرچه بين كلمات و عبارات فاصله مىباشد .
قوله : و ان انفصل حقيقتا : يعنى به نظر دقّى و عقلى .
قوله : كانت باقية : ضمير در « كانت » به امور غير قارّه عود مىكند .
قوله : مطلقا : يعنى حقيقتا و عرفا .
قوله : و يكون رفع اليد عنها : ضمير در « عنها » به امور تدريجى راجع است .
قوله : مع الشّكّ فى استمرارها و انقطاعها : ضمائر مؤنّث به امور تدريجى راجع مىباشند .
قوله : من ادلّته : يعنى ادلّه استصحاب .
قوله : و البقاء كذلك : يعنى عرفا .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 949
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٤٩