حجّيّت اماره ، اماره را حجّت دانستيم مدلول آنكه ثبوت حكم واقعى است محرز مىگردد لذا پس از ثبوت اگر در بقاء و استمرارش شكّ نموديم بايد به مقتضاى ادلّه حجّيّت استصحاب آن را محكوم ببقاء بدانيم و در واقع حجّت و دليل بر ثبوت حكم ، دليل بر بقاء تعبّدى آن نيز مىباشد زيرا بين بقاء تعبّدى و ثبوت واقعى ملازمه است .
تحرير و شرح
قوله : و به يمكن ان يذبّ الخ : ضمير در « به » به استصحاب تقديرى راجع است .
قوله : و قد شكّ فى بقائها : ضمير در « بقائها » به احكام راجع است .
قوله : على تقدير ثبوتها : يعنى ثبوت احكام .
قوله : من الاشكال : بيان است براى ماء موصوله در « عمّا » .
قوله : بانّه لا يقين بالحكم الواقعى : ضمير در « بانّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : كما هو قضيّة الحجّة المعتبرة : ضمير « هو » به معذّر و منجّزيّت راجع است .
قوله : و وجه الذّبّ بذلك : مشاراليه « ذلك » استصحاب تقديرى مىباشد .
قوله : حينئذ : يعنى حين كونه مشكوكا .
قوله : فتكون الحجّة على ثبوته : يعنى ثبوت الحكم .
قوله : حجّة على بقائه : يعنى بقاء الحكم .
قوله : للملازمة بينه و بين ثبوته : ضمير در « بينه » به بقاء و در « ثبوته » به حكم راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 930
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٣٠