مىباشد .
و چنانچه ملاحظه مىشود تمسّك به دوران مزبور نتيجه تمهيد مقدّمات انسداد مىباشد و واضح و روشن است كه اگر پاى مقدّمات در بين نيايد و به آنها تمسّك نشود بايد حكم كنيم كه شخص مكلّف است به رجوع نمودن بعلم يا علمى و يا احتياط و يا برائت و يا غير برائت از اصول ديگر بحسب اختلاف اشخاص و يا تغيّر احوال و تفاوتشان در اختلاف مقدّمات چنانچه عنقريب بر واقع امر اطّلاع پيدا خواهى نمود .
تحرير و شرح
قوله : انّه لو لم يؤخذ بالظّنّ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : و هو قبيح : ضمير « هو » به ترجيح مرجوح بر راجح راجع است .
قوله : و فيه : يعنى و فى هذا الدّليل اشكال .
قوله : انّه لا يكاد يلزم منه ذلك : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير در « منه » به عدم اخذ بظنّ عود كرده و مشار اليه « ذلك » ترجيح مرجوح بر راجح مىباشد .
قوله : مع عدم امكان الجمع بينهما : ضمير در « بينهما » به ظنّ و طرف مقابلش عود مىكند .
قوله : او عدم وجوبه شرعا : ضمير در « وجوبه » به جمع راجع است .
قوله : ليدور الامر بين ترجيحه و ترجيح طرفه : ضمير در « ترجيحه » و « طرفه » به ظنّ عود مىكند .
قوله : و الّا كان اللّازم : كلمه « الّا » يعنى و اگر بمقدّمات دليل انسداد استدلال نشود .
قوله : او غيرهما : ضمير تثنيه به « احتياط و برائت » راجع مىباشد و مقصود از غير اين دو استصحاب و فتواى فقيه مىباشد .