خود مرحوم صاحب حاشيه در ذيل كلامش تصريح به آن نموده و فرموده :
مقصود از « سنّت » اخبارى است كه حكايت از سنّت مىكنند نه نفس محكىّ .
آنست كه در مراجعه نمودن به آنها بايد به اخبارى اكتفاء شود كه اعتبارشان يقينى مىباشد لذا اگر اين اخبار وافى و كافى بودند مطلوب حاصلست و در غير اين صورت لازمست به آنها ادلّه ديگر كه اعتبارشان يقينى است اضافه شود اگرچه اماره ديگرى غير از خبر باشد مشروط به اينكه چنين دليل و امارهاى يافت شود و اگر از دسترسى به چنين امارهاى محروم مانديم وظيفه آنست كه به همان نحوهاى كه قبلا تشريح شد احتياط نمائيم نه آنكه به دليل مظنون الاعتبار روى آوريم زيرا از رجوع بعلم اعم از علم تفصيلى يا اجمالى متمكّن هستيم و با وجود چنين فرضى وجهى ندارد كه بظنّ اكتفاء كنيم .
از اين گذشته اساسا مىتوان در تضعيف فرموده صاحب حاشيه گفت مكلّف به رجوع كردن به سنّت به اين معنا در جائى كه معلوم الصّدور نبوده يا بالخصوص معتبر نباشد ممنوع است و دليلى برآن در دست نيست .
تحرير و شرح
قوله : الى الاخبار الحاكية للسّنّة : مثل قول زراره كه مثلا از امام عليه السّلام حكايت مىكند .
قوله : كما صرّح بانّها المراد منها : ضمير در « انّها » به « الاخبار الحاكية » و در « منها » به سنّت راجع است .
قوله : انّما هى الاقتصار فى الرّجوع الخ : ضمير « هى » به قضيّه راجع است .
قوله : فان وفى : ضمير فاعلى در « فى » به الاخبار المتيقّن الاعتبار