تعالى ان يكون هو التّرجّى الحقيقى كان هو محبوبيّة التّحذّر عند الانذار و اذا ثبت محبوبيّته ثبت وجوبه شرعا ، لعدم الفصل و عقلا ، لوجوبه مع وجود ما يقتضيه و عدم حسنه ، بل عدم امكانه بدونه .
ترجمه :
آيه نفر و استدلال به آن براى حجّيّت خبر واحد
مرحوم مصنّف مىفرمايد :
و از جمله آيات ، آيه نفر مىباشد ، حقتعالى در قرآن شريف مىفرمايد :
فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ
الخ .
وجوه استدلال به آيه نفر
به آيه مذكور از چند طريق و وجوه متعدّده استدلال شده است :
وجه اوّل
كلمه « لعلّ » اگرچه على التّحقيق در معناى حقيقى خود كه ترجّى ايقاعى انشائى است استعمال شده ولى در عين حال بايد بگوئيم داعى به اين معنا چون در حقّ حكيم متعال مستحيل است و اساسا ترجّى حقيقى در واجب الوجود معقول نيست لاجرم مطلوب در اين آيه محبوب بودن تحذّر و مطلوب بودن احتياط در وقتى است كه منذر انذار بنمايد و وقتى محبوبيّت ثابت شد وجوب آن نيز شرعا ثابت مىگردد زيرا بين محبوبيّت و وجوب فصلى نمىباشد چنانچه وجوب عقلى آن را نيز مىتوان ثابت و محقّق دانست بدليل آنكه مقتضى براى تحذّر وقتى وجود پيدا كرد از نظر عقل واجب مىشود كما اينكه بدون وجود مقتضى حسن نداشته بلكه اساسا امكان ندارد .