ترجمه :
وجه دوّم
انذار چون غايت براى نفر كه واجب است قرار گرفته آن نيز واجب و لازم است .
امّا وجوب نفر بخاطر آنست كه بعد از لولاى تحضيضيّه قرار گرفته و مقتضاى اين كلمه وجوب مىباشد ، بنابراين انذار نيز كه غايت براى اين امر واجب واقع شده حتما واجب و لازم مىباشد و وقتى انذار واجب شد تحذّر نيز واجب است زيرا در غير اين صورت لازم مىآيد كه وجوب انذار لغو و بيهوده باشد .
وجه سوّم
چنانچه گفته شد انذار واجب است و تحذّر غايت براى آن قرار گرفته و به مقتضاى اينكه غايت واجب بايد واجب باشد تحذّر نيز واجب است .
تحرير و شرح
قوله : انّه لمّا وجب الانذار : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : لكونه غاية للنّفر : ضمير در « لكونه » به انذار عود مىكند .
قوله : كما هو قضيّة كلمة لو لا : ضمير « هو » به وجوب راجع است .
ارباب ادب گفتهاند كلمه « لو لا » وقتى بر سر فعل مضارع داخل شد دلالت بر طلب فعل و اجبار برآن مىكند و اگر مدخولش فعل ماضى بود مفاد آن توبيخ و سرزنش بر ترك فعل است پس بايد فعل لازم بوده تا تركش توبيخآور باشد .
قوله : و الّا لغى وجوبه : كلمه « و الّا » يعنى و اگر تحذّر واجب نباشد و ضمير در « وجوبه » به انذار برمىگردد .