فصل در ذكر آياتى كه جهت حجّيّت اخبار آحاد به آنها استدلال گرديده
از جمله اين آيات ، آيه نباء مىباشد ، خداوند متعال مىفرمايد :
إِنْ جاءَكُمْ فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا .
يعنى : اگر فاسقى براى شما خبرى آورد تفحّص كرده و بدون تحقيق آن را نپذيريد .
تقريب استدلال به آيه نباء
ممكنست در مقام استدلال به اين آيه از چند طريق وارد شد كه اظهر آنها از جهت مفهوم شرط مىباشد يعنى مىگوئيم :
اينكه حقتعالى حكم به وجوب تبيّن و تفحّص از خبرى كه آورندهاش فاسق مىباشد نموده و به عبارت ديگر :
حكم بوجوب تبيّن را معلّق به اين كرده كه آورنده فاسق باشد مقتضى است وجوب در صورت انتفاء فسق منتفى باشد زيرا شرط تبيّن و تفحّص فاسق بودن آورنده خبر است و سقوط مشروط در فرض سقوط شرط امرى است واضح و روشن .
سپس مصنّف مىفرمايد :
مخفى نماند طبق تقريرى كه نموديم اين ايراد وارد نيست كه بگوئيم :
شرط در قضيّه شرطيّه براى بيان تحقّق موضوع بوده لاجرم براى آن مفهومى نيست يا مفهومش از قبيل سالبه بانتفاء موضوع مىباشد .
بلى ، اگر شرط نفس تحقّق خبر و آوردن فاسق بوده البتّه قضيّه