قوله : من جهة انّه من افراده : ضمير در « انّه » به اجماع منقول و در « افراده » به خبر واحد راجع است .
قوله : من دون ان يكون عليه دليل بالخصوص : ضمير در « عليه » به اجماع منقول عود مىكند .
قوله : فى اعتباره : يعنى فى اعتبار اجماع منقول .
قوله : من شمول ادلّة اعتباره له : ضمير در « اعتباره » به خبر واحد و در « له » به اجماع منقول برمىگردد .
قوله : بعمومها او اطلاقها : ضمائر مؤنّث به ادلّه عود مىكنند .
قوله : و تحقيق القول فيه : ضمير در « فيه » به شمول عود مىكند .
قوله : و مستند القطع به : ضمير در « به » به رأى الامام عليه السّلام عود مىكند .
قوله : لحاكيه : يعنى لحاكى الاجماع .
قوله : و ان لم تكن ملازمة بينهما : ضمير تثنيه در « بينهما » به اجماع و رأى معصوم عليه السّلام راجع است .
قوله : كما هو طريقة المتأخّرين : ضمير « هو » به طريقه چهارم راجع است .
قوله : حيث انّهم مع عدم الاعتقاد : ضمير در « انّهم » به متأخّرين عود مىكند .
قوله : كما انّه يظهر ممّن اعتذر : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : بانّه معلوم النّسب : ضمير در « بانّه » به مخالف راجع است و كلمه « بانّه » متعلّق است به « اعتذر » .
قوله : انّه استند فى دعوى الاجماع : ضمير در « انّه » به « من اعتذر » راجع است و كلمه « انّه استند الخ » فاعل است براى « يظهر » .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 219
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٩