راجع است .
قوله : هذا اذا لم يكن هناك اصل موضوعى الخ : يعنى حكمى كه قبل از استدراك با « نعم » و آنچه بعد از آن گفته شد در صورتى است كه اصل موضوعى مثبت وجود نداشته باشد .
قوله : فاصالة قبوله لها معه محكمة : ضمير در « قبوله » به حيوان و در « لها » به تذكيه و در « معه » به شكّ راجع است .
مؤلّف گويد :
مقصود از اين اصل ، استصحاب بقاء حيوان بر قابليّت مىباشد .
قوله : و معها لا مجال لاصالة عدم تحقّقها : ضمير در « معها » به اصالة قبوله لها راجع بوده و در « تحقّقها » به قابليّت برمىگردد .
قوله : فهو قبل الجلل : ضمير « هو » به حيوان راجع است .
قوله : فالاصل انّه كذلك بعده : ضمير در « انّه » به حيوان راجع بوده و مقصود از « كذلك » بقاء بر حلّيّت و طهارت مىباشد و ضمير در « بعده » به جلل عود مىكند .
متن : و ممّا ذكرنا ظهر الحال فيما اشتبهت حلّيّته و حرمته بالشّبهة الموضوعيّة من الحيوان و انّ اصالة عدم التّذكية محكمة فيما شكّ فيها لاجل الشّكّ فى تحقّق ما اعتبر فى التّذكية شرعا كما انّ اصالة قبول التّذكية محكمة اذا شكّ فى طرّ و ما يمنع عنه ، فيحكم بها فيما احرز الفرى بسائر شرائطها عداه كما لا يخفى فتأمّل جيّدا .
ترجمه :
حكم شبهه موضوعيّه از حيوان
مرحوم مصنّف مىفرماين :
از آنچه تا به اينجا ذكر نموديم حال موضوع و حيوانى كه حلّيّت و حرمتش بشبهه موضوعيّه مشتبه باشد معلوم گرديد و دانسته شد كه اگر شكّ