بدين ترتيب عمل مأمور به گرديده لاجرم اتيانش به نيّت قربت ممكن مىگردد .
جواب
اگرچه احتياط از نظر عقل حسن مىباشد ولى در عين حال اين حسن كافى در رفع اشكال نبوده اگرچه آن را موجب تعلّق امر شرعى به شىء مورد احتياط بدانيم زيرا بديهى و روشن است كه حسن احتياط از قبيل عارض و امر شرعى همچون معروض مىباشد چه آنكه تا امر شرعى نباشد اساسا زمينهاى براى احتياط نيست پس توقّف احتياط بر ثبوت امر شرعى عينا به همان درجهاى است كه عارض موقوف بر معروض مىباشد و با اين وصف چگونه معقول و صحيح است كه احتياط را از مبادى و مقدّمات ثبوت امر قرار داد و به عبارت ديگر امر شرعى را نيز برآن موقوف بدانيم و بسيار روشن است كه اين امر مستلزم دور مىباشد زيرا احتياط قطعا موقوف است بر ثبوت امر شرعى حال اگر امر شرعى نيز برآن موقوف باشد محذور دور لازم مىآيد .
تحرير و شرح
قوله : و ربّما يشكل فى جريان الاحتياط فى العبادات : مقصود از « جريان احتياط » امكان احتياط مىباشد .
قوله : بين الوجوب و غير الاستحباب : امّا اگر امر دائر باشد بين وجوب و استحباب ، ديگر جائى براى اشكال وجود ندارد زيرا وجود و ثبوت امر در اين فرض قطعى و مسلّم است و بدين ترتيب مصحّح و مجوّز براى نيّت قربت موجود مىباشد .
قوله : من جهة انّ العبادة لا بدّ فيها الخ : اين عبارت بيان وجه اشكال را
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 575
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٧٥