عبد اللّه بن بكير ، از زراره ، از مولانا ابى جعفر عليه السّلام الخ .
قوله : كان له عذق : كلمه « عذق » بكسر عين و سكون ذال خوشه خرما و خوشه انگور را گويند چنانچه بفتح عين و سكون ذال به معناى درخت خرما مىباشد .
قوله : و فى رواية الحذاء : « حذاء » عبارتست از ابو عبيده زياد بن عيسى .
قوله : الّا انّه فيها بعد الإباء الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير در « فيها » به رواية الحذاء راجع است .
قوله : و غيرها : يعنى و غير قصّه سمره مانند حديثى كه مرحوم صاحب وسائل در ج ( 17 ) ص ( 341 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب ، از محمّد بن يحيى ، از محمّد بن الحسين ، محمّد بن عبد اللّه بن هلال ، از عقبة بن خالد ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام فى حديث قال : لا ضرر و لا ضرار .
قوله : فليكن المراد به : ضمير در « به » به تواتر راجع است .
قوله : و الانصاف انّه ليس فى دعوى الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : مع استناد المشهور اليها : ضمير در « اليها » به موثقه مذكوره راجع است .
قوله : لكمال الوثوق بها : ضمير در « بها » به موثقه عود مىكند .
قوله : و انجبار ضعفها : يعنى ضعف موثقه .
قوله : مع انّ بعضها : يعنى بعض هذه الاخبار .
قوله : فلا مجال للاشكال فيها : ضمير در « فيها » به روايات و اخبار مزبور راجع است .
متن : و امّا دلالتها :
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 760
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٦٠