متن :
ان قلت
كيف يحكم بصحّتها مع عدم الامر بها و كيف يصحّ الحكم باستحقاق العقوبة على ترك الصّلاة الّتى امر بها حتّى فيما اذا تمكّن فما امر بها كما هو ظاهر اطلاقاتهم بان علم بوجوب القصر او الجهر بعد الاتمام و الاخفات و قد بقى من الوقت مقدار اعادتها قصرا او جهرا ، ضرورة انّه لا تقصير هاهنا يوجب استحقاق العقوبة .
و بالجملة : كيف يحكم بالصّحّة بدون الامر و كيف يحكم باستحقاق العقوبة مع التّمكّن من الاعادة لو لا الحكم شرعا بسقوطها و صحّة ما اتى بها .
ترجمه :
اشكال و سؤال
مرحوم مصنّف مىفرماين :
اگر در مقام سؤال و اشكال گفته شود :
در صورتى كه به نماز خوانده شده در دو مورد مذكور ( اتمام بجاى قصر و اخفات بجاى اجهار يا بالعكس ) امر تعلّق نگرفته چگونه مىتوان حكم به صحّتش نمود و نيز چگونه حكم كنيم كه مكلّف بر ترك نماز مأمور به مستحقّ عقوبت بوده و اعاده آن بر او لازم نيست حتّى در موردى كه از اتيانش متمكّن باشد چنانچه از ظاهر اطلاقات علماء اينطور برمىآيد و تصوّر تمكّن از اتيان آن به اين است كه :
در موضع اوّل پس از آنكه بجاى نماز قصر ، تمام خواند به مسئله آگاه شد و دانست كه بايد نمازش را شكسته بخواند يا در موضع دوّم بعد از آنكه نماز جهرى را آهسته خواند ملتفت شد كه مىبايد بلند مىخوانده يا بالعكس نماز اخفاتى را بلند خواند و سپس مطّلع شد كه حكم آن بوده كه نماز را آهسته بخواند و بحسب فرض در هر دو موضع زمانى علم و اطلاع برايش به حكم حاصل شد كه وقت باقى بوده و منقضى نشده باشد ، حال در چنين فرضى
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 742
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٤٢