الصّلاة و تماميّتها فى الموضعين مع الجهل مطلقا و لو كان عن تقصير موجب لاستحقاق العقوبة على ترك الصّلاة المأمور بها ، لانّ ما اتى بها و ان صحّت و تمّت الّا انّها ليست بمأمور بها .
ترجمه :
احكامى كه مترتّب است بر اجراء برائت قبل از فحص
سپس مرحوم مصنّف مىفرماين :
امّا احكامى كه بر اجراء برائت قبل از فحص مترتّب مىشوند ، پس بايد بگوئيم :
بدون اشكال و ترديد در صورتى كه عمل اتيانشده با واقع مخالف درآيد لازم الإعادة بوده بلكه بايد گفت حتّى در صورت موافقت با آن نيز بايد اعاده شود مشروط به اينكه عمل مزبور از عبادات فرض شده و قصد قربت از شخص حاصل نشده باشد و دليل اين حكم آنست كه :
مكلّف مأمور به را اتيان نكرده مضافا به اينكه هيچ دليلى نيز بر صحّتش قائم نگرديده مگر در دو مورد :
الف : خواندن نماز تمامى بجاى قصر .
ب : اجهار بجاى اخفات و برعكس يعنى نمازى را كه بايد بلند بخواند همچون نماز صبح و عشائين آهسته خوانده و برعكس نمازى كه مىبايد آهسته بخواند مانند ظهرين بلند بجاى آورد چه آنكه در روايت صحيح وارد شده و مشهور از فقهاء نيز به آن فتوى دادهاند كه نماز در دو موضع مذكور از شخص جاهل صحيح مىباشد اعمّ از آنكه جهل از روى قصور بوده يا ناشى از تقصير باشد اگرچه البتّه در فرض تقصير شخص مستحقّ عقوبت مىباشد زيرا نمازى را كه اتيان كرده اگرچه صحيح است و مجزى مىباشد ولى در عين حال مأمور به نيست .