الشّيء ايضا ، فانّ حال الملاقى فى هذه الصّورة بعينها حال ما لاقاه فى الصّورة السّابقة فى عدم كونه طرفا للعلم الاجمالى و انّه فرد آخر على تقدير نجاسته واقعا غير معلوم النّجاسة اصلا لا اجمالا و لا تفصيلا و كذا لو علم بالملاقات ثمّ حدث العلم الاجمالى و لكن كان الملاقى خارجا عن محلّ الابتلاء فى حال حدوثه و صار مبتلى به بعده .
ترجمه :
حكم صورت دوّم
و گاه باشد كه اجتناب از « ملاقى » بكسر قاف واجب بوده نه غير آن .
اين حكم در فرضى است كه ابتداء علم اجمالى داشته باشيم به نجاست ملاقى ( بكسر قاف ) يا شىء ديگر و پس از آن بفهميم كه ملاقاتى حاصل شده و در واقع يا ملاقى ( بفتح قاف ) نجس بوده و يا آن شىء كه عدل و طرف ملاقي ( بكسر قاف ) فرض شد .
مثلا ابتداء بطور اجمال بدانيم كه يا ظرف دست راست نجس بوده و يا ظرف جانب چپ سپس مطّلع شويم كه ظرف جانب راست با ظرف سوّمى ملاقات نموده كه در واقع يا آن ظرف سوّم نجس بوده يا ظرف جانب چپ .
در اين صورت بايد بگوئيم :
حال ملاقى بفتح قاف عينا حال ملاقي بكسر قاف در صورت قبل را داشته و طرف علم اجمالى نمىباشد بلكه فرد ديگرى است كه بفرض نجاستش در واقع از نظر ما اصلا نجاست آن معلوم نيست نه اجمالا و نه تفصيلا و همچنين اگر بدانيم ملاقاتى بين فلان ظرف با ظرف ديگر واقع شده و سپس ملاقى بفتح قاف از محلّ ابتلاء خارج گرديد و در همين حال