قوله : فانّه على قدير نجاسته : ضمير در « فانّه » و « نجاسته » به ملاقي بكسر قاف برمىگردد .
قوله : لنجاسته : ضمير مجرورى به « ملاقى » بفتح قاف برمىگردد .
قوله : كان فردا آخر : ضمير در « كان » به ملاقى ( بكسر قاف ) برمىگردد .
قوله : قد شكّ فى وجوده : اين جمله صفت است براى « فردا آخر » .
قوله : شكّ فى نجاسته : ضمير مجرورى در « نجاسته » به شىء آخر برمىگردد .
قوله : بسب آخر : يعنى به غير ملاقات .
قوله : و منه ظهر : ضمير در « منه » به تقرير مزبور راجع است و حاصل اين تقرير آن است كه نجاست ملاقي بكسر قاف مشكوك بوده و شكّ در آن بدوى است لذا مجراى برائت مىباشد .
قوله : انّه لا مجال لتوهّم الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : تنجّز الاجتناب عن المعلوم : مقصود معلوم بالاجتناب مىباشد .
قوله : هو الاجتناب عنه : ضمير در « عنه » به ملاقى بكسر قاف برمىگردد .
قوله : ضرورة انّ العلم به الخ : اين عبارت علّت است براى « لا مجال » و ضمير در « به » به تنجّز الاجتناب عن المعلوم عود مىكند .
قوله : لم يعلم حدوثه : ضمير در « حدوثه » به فرد آخر راجع بوده و اين جمله صفت است براى « فرد آخر » .
قوله : و ان احتمل : يعنى اگرچه حدوث آن فرد آخر محتمل باشد .
متن : و اخرى يجب الاجتناب عمّا لاقاه دونه فيما لو علم اجمالا نجاسته او نجاسة شىء آخر ثمّ حدث العلم بالملاقاة و العلم بنجاسة الملاقي او ذاك
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 655
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٥٥