« شأن » مىباشد .
قوله : ممّا يتوقّف على اجتنابه : ضمير در « اجتنابه » به ماء موصوله در « ممّا » راجع است و اين عبارت ناظر است به شبهات تحريميّه .
قوله : او ارتكابه : ضمير مجرورى به ماء موصوله مزبور عود كرده و اين عبارت نظر به شبهات وجوبيّه دارد .
قوله : دون غيرها : ضمير در « غيرها » به اطراف راجع است .
قوله : و ان كان حاله حال بعضها : ضمير در « حاله » به « غيرها » و در « بعضها » به اطراف راجع بوده و مقصود از آن ملاقى مىباشد .
قوله : فى كونه محكوما به حكم واقعا : ضمير در « كونه » به « غيرها » برمىگردد .
قوله : و منه ينقدح : ضمير در « منه » به وجوب اجتناب از خصوص اطراف دون غيرها عود مىكند .
قوله : و انّه تارة يجب الاجتناب عن الملاقى : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد و كلمه « ملاقى » بفتح قاف مىباشد .
قوله : دون ملاقيه : ضمير در « ملاقيه » به ملاقى بفتح قاف عود مىكند .
قوله : بالنّجس بينها : يعنى بين الاطراف .
قوله : فانّه اذا اجتنب عنه و طرفه : ضمير در « فانّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير در « عنه » به ملاقى بفتح قاف عود مىكند چنانچه ضمير در « طرفه » نيز به ملاقى برمىگردد و در اين فرض كلمه « اجتنب » به صيغه مجهول خوانده مىشود و مىتوان آن را به صيغه معلوم قرائت كرد و ضمير فاعلى آن را همچون ضمير منصوبى در « انّه » به مكلّف ارجاع داد .
قوله : و لو لم يجتنب عمّا يلاقيه : ضمير فاعلى در « لم يجتنب » به مكلّف برمىگردد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 654
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٥٤