ظاهرة فى انّ الاجر كان مترتّبا على نفس العمل الّذى بلغه عنه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم انّه ذو ثواب .
ترجمه :
استظهار مرحوم مصنّف دلالت اخبار من بلغ را بر استحباب
سپس مرحوم مصنّف مىفرماين :
بعيد نيست بگوئيم برخى از اين اخبار ( اخبار من بلغ ) دلالت بر استحباب عملى كه ثواب برآن رسيده دلالت دارند از جمله آنها صحيحه هشام بن سالم است كه از كتاب محاسن ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام حكايت شده در اين حديث امام عليه السّلام فرمودهاند :
كسى كه به او از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راجع بعملى ثواب و اجر برسد پس وى آن را انجام دهد اجر آن عمل براى وى مىباشد اگرچه در واقع پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آن را نفرموده باشند .
ظاهر اين حديث شريف دلالت دارد كه اجر بر نفس عمل و ذات فعلى كه از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به دستمان رسيده كه فعل داراى ثواب است مترتّب مىباشد .
مؤلّف گويد :
وجه ظهور شايد اين باشد كه در حديث آمده : كان اجر ذلك ، يعنى اجر و ثواب آن عمل پس از ثبوت اجر براى نفس عمل مىتوان استحبابش را استفاده نمود .
متن : و كون العمل متفرّعا على البلوغ و كونها الدّاعى الى العمل غير موجب لان يكون الثّواب انّما يكون مترتّبا عليه فيما اذا اتى برجاء انّه مأمور به و بعنوان الاحتياط ، بداهة انّ الدّاعى الى العمل لا يوجب له وجها و عنوانا يؤتى به بذاك الوجه و العنوان .