مىكند .
قوله : بل غايته : يعنى غايت انطباق .
قوله : انّ انطباقهما عليه يكون منشأ لاتّصافه بالوجوب : ضمير در « انطباقهما » به عنوانين و در « عليه » و « اتّصافه » به « واحد » راجع است .
قوله : و انتزاع صفته له : ضمير در « صفته » به وجوب و در « له » به واحد برمىگردد .
قوله : مع انّه : ضمير منصوبى در « انّه » به اتّصاف بوجوبين عود مىكند .
قوله : على القول بجواز الاجتماع : مقصود اجتماع امر و نهى مىباشد .
قوله : فى اتّصافه بهما : ضمير در « اتّصافه » به واحد و در « بهما » به حكمين متماثلين راجع است .
متن : او الالتزام بحدوث الاثر عند وجود كلّ شرط الّا انّه وجوب الوضوء فى المثال عند الشّرط الاوّل و تأكّد وجوبه عند الآخر .
ترجمه :
توجيه سوّم براى كلام قائلين به تداخل
ج : يا بايد ملتزم شوند كه اثر يعنى حدوث جزاء در زمان حدوث هريك از دو شرط قطعى است منتهى در مثال مذكور مىگوئيم :
وقتى شرط اوّل حادث شد يعنى مكلّف بول نمود وضوء واجب شده و در هنگامى كه شرط دوّم يعنى خوابيدن تحقّق پيدا كرد وجوب وضوء تأكيد مىشود نه آنكه دو مرتبه حادث گردد .
تحرير و شرح
قوله : بحدوث الاثر : مقصود حدوث جزاء مىباشد .
قوله : الّا انّه وجوب الوضوء الخ : ضمير در « انّه » به حدوث اثر عود مىكند .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1662
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٦٢