متن :
فصل فى المجمل و المبيّن
و الظّاهر انّ المراد من المبيّن فى موارد اطلاقه الكلام الّذى له ظاهر و يكون بحسب متفاهم العرف غالبا لخصوص معنى .
و المجمل بخلافه ، فما ليس له ظهور مجمل و ان علم بقرينة خارجيّة ما اريد منه كما انّ ما له الظّهور مبيّن و ان علم بالقرينة الخارجيّة انّه ما اريد ظهوره و انّه مأوّل .
ترجمه :
فصل در بيان مجمل و مبيّن
ظاهرا مقصود از مبيّن در مواردى كه اطلاق مىشود كلامى است كه براى آن ظهورى بوده كه به واسطهاش معنا به سهولت فهميده مىشود يعنى از نظر فهم عرفى غالبا معناى خاصّ از آن استفاده و فهميده مىگردد .
و مجمل بخلاف آن مىباشد ، در نتيجه بايد بگوئيم :
كلامى كه داراى ظهور نيست مجمل بوده اگرچه از قرينه خارجى مراد معلوم و فهميده گردد چنانچه كلامى كه واجد ظهور است مبيّن بوده اگرچه به واسطه قرينه مزبور بدانيم كه متكلّم ظاهر آن را اراده نكرده و كلام مورد تأويل و تصرّف مىباشد .