استدلال كرد .
قوله : و هو انّه هل يجوز التّمسّك الخ : ضمير « هو » به شىء راجع بوده و در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : عدم كون ما شكّ فى انّه من مصاديق العام الخ : ضمير در « انّه » به ما شكّ راجع بوده و كلمه « ما شكّ » اسم « كون » بوده و « مصداقا » خبر آن مىباشد .
قوله : مع العلم بعدم كونه محكوما بحكمه : ضمير در « كونه » به ما شكّ راجع است و ضمير در « بحكمه » به عام برمىگردد .
قوله : و شكّ فى انّه عالم : ضمير در « انّه » به زيد راجع است .
قوله : فيحكم عليه : ضمير در « عليه » به زيد راجع است .
قوله : انّه ليس بعالم : ضمير در « انّه » و « ليس » به زيد راجع است .
قوله : بحيث يحكم عليه بسائر ما لغير العالم : ضمير در « عليه » به زيد راجع است .
قوله : فيه اشكال : ضمير در « فيه » به جواز تمسّك باصالة عدم التّخصيص راجع است .
قوله : لاحتمال اختصاص حجّيّتها بما اذا شكّ الخ : ضمير در « حجّيّتها » به اصالة عدم التّخصيص راجع است .
قوله : كون فرد العامّ محكوما بحكمه : يعنى به حكم العامّ .
قوله : كما هو قضيّة عمومه : ضمير « هو » به كونه محكوما بحكمه و در « عمومه » به عام عود مىكند .
قوله : الّا انّه لا بدّ من الاقتصار الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : و لا دليل هاهنا : مشار اليه « هاهنا » مورد تمسّك باصالة عدم التّخصيص مىباشد .
قوله : و لم يعلم استقرار بنائهم على ذلك : مشار اليه « ذلك » تمسّك باصل مزبور جهت احراز مصداق نبودن مشكوك براى عام مىباشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1839
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٣٩