بدونه و كذا الاحرام قبل الميقات فانّما هو لدليل خاصّ كاشف عن رجحانهما ذاتا فى السّفر و قبل الميقات و انّما لم يأمر بهما استحبابا او وجوبا لمانع يرتفع مع النّذر و امّا لصيرورتهما راجحين بتعلّق النّذر بهما بعد ما لم يكونا كذلك كما ربّما يدلّ عليه ما فى الخبر من كون الاحرام قبل الميقات كالصّلاة قبل الوقت .
ترجمه :
دنباله جواب مرحوم مصنّف
و امّا صحيح بودن روزه در سفر به واسطه نذر آن به اين كيفيّت بنا بر اينكه بدون نذر نتوان در سفر روزه گرفت و همچنين احرام پيش از ميقات به واسطه نذر آن جهت جواز اين دو صرفا دليل خاصّى است كه از رجحان ذاتى روزه در سفر و احرام قبل از ميقات كشف مىنمايد .
و اينكه امر استحبابى يا وجوبى به اين دو تعلّق نگرفته بخاطر مانعى است كه پس از تعلّق نذر به اين دو مرتفع مىشود .
و يا مىتوان گفت جهت جواز اين دو آنست كه :
قبل از تعلّق نذر هيچ رجحانى در اين دو وجود ندارد ولى بعد از ايقاع صيغه نذر بنفس تعلّق گرفتن نذر به آنها رجحان پيدا مىكنند و شاهد بر اين مدّعا مضمونى است كه در نفس خبر وارد شده و دلالت مىكند بر اينكه احرام پيش از ميقات مانند نماز قبل از وقت مىباشد پس همانطورىكه نماز مزبور واجد هيچ رجحانى نيست بلكه احيانا مبغوض نيز مىباشد عينا احرام قبل از ميقات نيز چنين بوده منتهى بعد از نذر اين حزازت و نقصان از آن مرتفع گرديده و بنفس نذر راجح مىشود .
تحرير و شرح
قوله : بنذره فيه : ضمير در « بنذره » به صوم و در « فيه » به سفر راجع است .
قوله : بناء على عدم صحّته فيه بدونه : ضمير در « عدم صحّته » به صوم و
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1831
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٣١