تحرير و شرح
قوله : ثمّ انّه فى الغاية الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : و هو انّها هل هى داخلة فى المغيّى : ضمير در « انّها » و « هى » به غايت راجع مىباشند .
قوله : او خارجة عنه : ضمير در « عنه » به مغيّا برمىگردد .
قوله : و الاظهر خروجها : ضمير در « خروجها » به غايت برمىگردد .
قوله : لكونها من حدوده : ضمير در « لكونها » به غايت و در « حدوده » به مغيّا راجع است .
قوله : فلا تكون محكومة بحكمه : ضمير در « لا تكون » به غايت و در « بحكمه » به مغيّا برمىگردد .
قوله : و دخولها فيه في بعض الموارد : ضمير در « دخولها » به غايت برمىگردد .
قوله : و عليه تكون كما بعدها : ضمير در « عليه » به خروج غايت از مغيّا راجع بوده و ضمائر در « تكون » و « بعدها » به غايت برمىگردند .
قوله : الى الخلاف الاوّل : مقصود از « خلاف اوّل » دلالت غايت بر انتفاء سنخ حكم از غير مغيّا مىباشد .
قوله : كما انّه على القول الآخر : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و مراد از « قول آخر » دخول غايت در حكم مغيّا مىباشد .
قوله : تكون محكومة بالحكم : ضمير در « تكون » به غايت راجع بوده و مراد از « بالحكم » حكم مغيّا مىباشد .
قوله : ثمّ لا يخفى انّ هذا الخلاف : يعنى خلاف دوّم كه عبارت باشد از دخول يا خروج غايت از مغيّا .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1709
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٠٩