بمفهوم وصف را علّت منحصره دانسته و بدين ترتيب ارتفاعش را موجب ارتفاع حكم مىدانند چه از موصوف و چه از غيرش و منكرين مفهوم مىفرماين وصف ياد شده علّت منحصره نيست تا ارتفاعش موجب ارتفاع حكم گردد .
قوله : انّه لا شبهة فى جريان النّزاع : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : فى مورد الافتراق من جانب الموصوف : يعنى وصف منتفى بوده و موصوف باقى باشد .
قوله : و امّا فى غيره : يعنى غير مورد افتراق از جانب موصوف و مراد از آن موضوعى است كه نه وصف و نه موصوف برآن صادق باشند .
قوله : ففى جريانه اشكال : ضمير در « جريانه » به نزاع راجع است .
قوله : جريانه فيه : ضمير در « جريانه » به نزاع و در « فيه » به « غيره » عود مىكند و اين عبارت فاعل است براى « يظهر » .
قوله : و لعلّ وجهه : يعنى وجه ثبوت مفهوم در « غيره » .
قوله : العلّيّة المنحصرة منه : ضمير در « منه » به وصف اخصّ من وجه راجع است .
قوله : و عليه فيجرى فيما كان الخ : ضمير در « عليه » به علّت منحصر بودن وصف اخصّ من وجه راجع است .
قوله : للتّفصيل بينهما : يعنى بين وصف مساوى و اعمّ .
قوله : بانّه لا وجه للنّزاع فيهما : ضمير در « بانّه » به معناى « شأن » بوده و در « فيهما » به وصف مساوى و اعمّ عود مىكند و اين عبارت بيان تفصيل مىباشد .
قوله : و استظهار جريانه : يعنى جريان نزاع .
قوله : عن بعض الشّافعيّة فيه : ضمير در « فيه » به وصف اخصّ من وجه راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1698
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٩٨