و مبغوضيّتى است كه در آن مىباشد .
و امّا اينكه مستشكل اظهار نمود با اتّصاف بحرمت تشريعى مستحيل است حرمت ذاتى نيز داشته باشد و دليل آن را استحاله اجتماع مثلين قرار داد .
در جواب ميگوئيم :
اجتماع ايندو حرمت در عبادت هيچ اشكال و ايرادى ندارد زيرا متّصف به حرمت ذاتى اصل فعل بوده و موصوف بحرمت تشريعى نيّت عبادت كه از افعال قلب است مىباشد بنابراين از التزام به هردو حرمت اجتماع مثلين لازم نمىآيد زيرا موضوع و موصوف ايندو با يكديگر متفاوت مىباشد .
قوله : فانّه يقال : ضمير در « فانّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : لو كان مأمورا به : ضمير در « كان » به « ما يقع عبادة » راجع است .
قوله : بمعنى انّه لو امر به كان عبادة : ضمير در « انّه » و « به » و « كان » به صوم العيدين راجع است .
قوله : لا يسقط الامر به : ضمير در « به » به صوم العيدين راجع است .
قوله : الّا اذا اتى به به قصد القربة : ضمير در « به » به صوم العيدين عود مىكند .
قوله : و الّا كان محرّما : يعنى و اگر ذاتا عبادت باشد نهى از آن دلالت بر حرمت ذاتى آن مينمايد .
قوله : مع كونه فعلا عبادة : ضمير در « كونه » به سجود راجع است .
قوله : كان عبادة محرّمة ذاتا : ضمير در « كان » به سجود عود مينمايد .
قوله : حينئذ : يعنى حين اذ نهى عنه .
قوله : لما فيه من المفسدة : ضمير در « فيه » به سجود راجع است .
قوله : فى هذا الحال : يعنى فى حال كونه عبادة .
قوله : مع انّه لا ضير فى اتّصافه بهذه الحرمة : ضمير در « انّه » به معناى
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1559
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٥٩